Mistake

Trudno się przyznać przed samym sobą, że to co się ma i to w jakiej jest się sytuacji zawdzięcza się tylko sobie. Fakt. To jak mam to w 100% moja wina, jednak to nie jest powód aby nie żałować. Teraz muszę to ciągnąć, ale mam już dość, pseudo mądrości, wyróżnianie się na siłę, ciągłe krytykowanie innych, doszukiwanie się wad. Również we mnie samej, zawsze myślałam, że to ja robię dobrze inni błądzą, nie zdają sobie z tego sprawy. Jednak to ja błądziłam, nie tylko ja. Może byłam zawsze bardziej świadoma od innych, ale praktycznie nic z tego nie mam. Po co to wszystko? Nawet przez przyznanie się do błędu nic nie zmienię, za późno. Trudno. Mam jak chciałam. A wszyscy poszli w las. A w lesie zapomnieli, już nie przypomną to za trudne, dla mnie również. Bo drzewa zasłaniają las. Chciałam tylko obiektywizmu, sprawiedliwości i kultury, widocznie za dużo. Czy łudzić się w nadziei, czy przyznać że to koniec. 

Historia lubi się powtarzać

Znowu zostałam całkiem sama. Z jednej strony, przecież sama tak wybrałam, ale kiedy wszyscy się od ciebie odwracają  zaczynasz myśleć, że coś jest z tobą nie tak. Najbardziej mnie martwi, że zaufałam, a wiedziałam, że to błąd. Drugi raz go nie powtórzę, jeśli będę miała jeszcze jakąkolwiek do tego okazję. Zaczynam się zastanawiać, co tak właściwie chcę osiągnąć i sama się już w tym gubię, na początku były jakieś wartości, ideały, teraz nie wiem co zostało. Pustka. Nie pierwszy i nie ostatni raz.

Tak źle i tak nie dobrze

Zawsze miałam się za moralistkę, nie wiem czy to dobrze, bo przekonując do swoich poglądów zazwyczaj uzyskuje się odwrotny efekt. Zawsze postępowałam tak, jak ja uważałam za stosowne ( być może z chorobliwego lęku przed byciem lemingiem). Nigdy nie robiłam tego czego oczekują ode mnie inni, bo i tak wiedziałam, że nie można zaspokoić oczekiwań innych. Jak coś robię to po swojemu i myślę, że tak już zostanie. Nauczyłam się nie przejmować ludźmi w samej ich osobie, jednak nadal mnie denerwują. Uważam się za idealistkę, wszystko w imię ideałów, tylko ważne, aby po drodze do tych ideałów nie zgubić siebie.

Permisywizm

Permisywizm to jedna w wielu przypadłości dzisiejszego świata. Permisywizm to tendencja do zbytniej tolerancji odbiegających od norm zachowań społecznych. Nie wmawiajmy sobie, że rzeczy nie normalne są normalne.

Czym jest przyjaźń

Moje postrzeganie świata, stosunkowo różni się od innych.
 Standardowo człowiek pojęcie przyjaźń rozumie jako silne więzi emocjonalne, zrozumienie, zaufanie i bezinteresowną pomoc. Ja nie wieże w bezinteresowność ponieważ każdy człowiek z natury jest samolubny (oczywiście są wyjątki, ale wyjątek potwierdza regułę). Moja definicja przyjaźni to symbioza dwóch ludzi, gdzie wzajemnie zaspokajają swoje potrzeby bycia dla kogoś ważnym, oraz teoretycznego zrozumienia.